- Δημήτρης Παπαχρήστος
Workshop performance
‘«Από τα ρετιρέ του Μπέργκχοφ ο κόσμος φαίνεται ιδανικός…»
Σε συνδιοργάνωση or.artspace και TWIXTlab
28 & 29/3/2026
«Το Μπέργκχοφ βρίσκεται εκεί που χτυπά η καρδία της Ευρώπης και συγκεντρώνεται ο πολιτιστικός της πλούτος, κι όμως κανένα λάφυρο δεν μπορεί να αναταράξει την Συνθήκη του, παρά μόνο η ανάγκη για νέα λάφυρα. Το Μπέργκχοφ βρίσκεται ψηλότερα από τις περισσότερες πόλεις, κι όμως οι κάτοικοι του είναι περισσότερο απομονωμένοι. Κάτω από το Μπέργκχοφ απλώνεται ένας φαινομενικά Ιδανικός κόσμος, αλλά οι κάτοικοι του βρίσκονται χαμηλότερα από αυτόν και συνεχώς τους διαφεύγει. Τίποτε το μαγικό δεν υπάρχει στο εν λόγω Σανατόριο, μέχρις ότου οι άνθρωποι επινοούν νέες πραγματικότητες και έτσι υπερβαίνουν κάθε Τείχος.»
Το Workshop performance του εικαστικού-ερευνητή Δημήτρη Παπαχρήστου είναι ένα σύνολο συμμετοχικών έργων σε εξέλιξη εμπνευσμένων από καθημερινές πρακτικές που «παραείναι» δημιουργικές για να είναι καθημερινές και «παραείναι» καθημερινές για να είναι δημιουργικές. Μέσα από την Συνθήκη ενός Εργαστηρίου παρουσιάζονται εν εξελίξει συλλογικά έργα που σχετίζονται με ιστορικά γεγονότα και προσωπικά βιώματα του εικαστικού και προτείνονται ως τόποι διερεύνησης και στοχασμού του σύγχρονου πολιτιστικού πεδίου. Αφετηρία για όλα αποτελεί ένα πρωταρχικό ενδιαφέρον για κριτική διερεύνηση της έννοιας του Δημιουργικού όπως αυτή έχει θεσμικά προσδιοριστεί από κυρίαρχα οικονομικά μοντέλα του Δυτικού κόσμου.
Η ολοένα και αυξανόμενη συσχέτιση μας με την κουλτούρα της «δημιουργικότητας» και κατ’ επέκταση με τις καλές τέχνες, απορρέουν σε μεγάλο βαθμό από την κεφαλαιοποίηση της και την σύνδεση της με κερδοφόρους κλάδους όπως αυτός των νέων τεχνολογιών, του real estate και του τουρισμού.
Η παραπάνω εικόνα ωστόσο γεννά αρκετά ερωτήματα. Τι εννοούμε ακριβώς με τον όρο δημιουργικός? Ποιες μορφές του είναι σήμερα κοινωνικά αποδεκτές? Τι επιπτώσεις έχει αυτό το μοντέλο στην ευρύτερη κοινότητα? Παρατηρώντας κανείς το πώς η εν λόγω έννοια έχει συνδεθεί με τομείς της πλουτοπαραγωγικής οικονομίας ήδη λέει πολλά. Θεσμικά, μπορεί να είναι κανείς δημιουργικός, με την προϋπόθεση να παράγει και κάποιας μορφής αξιοποιήσιμο κεφάλαιο, αλλιώς δεν είναι. Στην εποχή της μονοκαλλιέργειας της αστικοποίησης δε, η δημιουργική τάξη είναι τόσο περιζήτητη που δημιουργεί αστικό ανταγωνισμό και αποτελεί βασικό ‘’αναπτυξιακό’’ άξονα.
Αντίθετα, η επινόηση μίας καθημερινής πρακτικής που να συμβάλει στην επίλυση σύνθετων προβλημάτων, να βελτιώνει την καθημερινότητα μας αλλά να μην υπακούει στις επιταγές της εποχής και να μην ταυτοποιείται θεσμικά, μάλλον αποτελεί ένα αντισυστημικό προϊόν που κάτω από ορισμένες συνθήκες μπορεί να εκληφθεί και ως παραβατικό. Αυτό το ενδιαφέρον δίπολο, που προκύπτει από διαφορετικές ερμηνείες του όρου, φωτίζει αθέατες πλευρές ενός πεδίου που συχνά εκλαμβάνεται ως θέσφατο και το οποίο διέπεται από τους ίδιους άτυπους και τυπικούς κανόνες που συγκροτούν και τους υπόλοιπους τομείς διακυβέρνησης της σύγχρονης κοινωνίας.
Τα τέσσερα έργα που παρουσιάζονται, αγγίζουν και από μία περιοχή με την οποία ο εικαστικός συνδέεται βιωματικά. Σε μία προσπάθεια χαρτογράφησης της έννοιας της δημιουργικότητας και της σύνδεσης της με τον χώρο, επιλέγονται ιστορικά και σημασιολογικά φορτισμένες περιπτώσεις όπου η δράση των υποκειμένων επανεξετάζει το ίδιο το πλαίσιο γέννησης τους αλλά και τις σημερινές συμπαραδηλώσεις του όρου. Σκοπός αυτής της προσέγγισης δεν είναι να δημιουργηθεί ένας νέος ορισμός για το τι είναι η δημιουργία αλλά να γίνει περισσότερο κατανοητό πως η θεσμοθετημένη ύπαρξη της επιδρά στα μέλη της κοινότητας και αποτελεί εργαλείο κοινωνικής διαμόρφωσης.
Παρουσιάζονται τα εν εξελίξει έργα*:
Farewell but not for ever, συμμετοχικό εργαστήριο.
Ένας χαρτογραφικό υπόβαθρο με την περιοχή των Αθηνών περιμένει το κοινό να δημιουργήσει το δικό του αναμνηστικό αστικού βιωμένου χώρου με τα μαλλιά του.
We are not Tr@mps, συμμετοχικό εργαστήριο.
Ένας πάγκος με εργαλεία αργυροχρυσοχοΐας περιμένει τους συμμετέχοντες να δημιουργήσουν τα δικά τους ανάγλυφα πάνω σε κέρματα, αντλώντας έμπνευση από τους Χόμπος.
Dummy face, συμμετοχικό εργαστήριο.
Δημιουργία γλυπτικών αυτοπορτραίτων με την χρήση υλικών και μέσων που χρησιμοποιήθηκαν στην διαβόητη απόδραση του Alcatraz.
Extended hands
Ένα δείπνο-προσφορά για το κοινό, εξ ολοκλήρου σχεδιασμένο και επιμελημένο από τους έγκλειστους των φυλακών Ναυπλίου.
Ημέρες & ώρες Παρουσίασης: 28/3 6.30μμ-10.00μμ & 29/3 11.00πμ-6.00μμ
Κατά την διάρκεια της διήμερης παρουσίασης ο εικαστικός θα είναι παρών στον χώρο δημιουργώντας τα έργα μαζί με το ενδιαφερόμενο κοινό.
Η συμμετοχή είναι ελεύθερη και θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας**
